1. Inwazja Napoleona na Hiszpanię (1808):
To wydarzenie okazało się najważniejszym katalizatorem. Stworzyło to próżnię władzy w Hiszpanii, osłabiając administrację kolonialną i dając mieszkańcom Ameryki Łacińskiej szansę na potwierdzenie swojej niepodległości.
2. Idee Oświeceniowe:
Oświeceniowe filozofie wolności, równości i suwerenności ludu rozprzestrzeniły się w Ameryce Łacińskiej, wpływając na intelektualistów i inspirując wezwania do niepodległości.
3. Skargi elit kreolskich:
Kreolowie (ludzie pochodzenia europejskiego urodzeni w Ameryce Łacińskiej) byli coraz bardziej sfrustrowani polityką hiszpańską faworyzującą półwyspy (ludzie urodzeni w Hiszpanii). Czuli się wykluczeni ze stanowisk władzy i spotykali się z praktykami dyskryminacyjnymi.
4. Dysproporcje gospodarcze:
Hiszpański system kolonialny mocno faworyzował Hiszpanię, wysysając zasoby Ameryki Łacińskiej i dławiąc wzrost gospodarczy. To podsycało niechęć i chęć samorządności.
5. Sukcesy militarne:
Wczesne zwycięstwa w bitwach z siłami hiszpańskimi, takie jak bitwa pod Boyacá w 1819 r. autorstwa Simona Bolivara, podniosły morale i zainspirowały inne powstania.
6. Rdzenny i afrykański ruch oporu:
Ludność tubylcza i zniewoleni Afrykanie odegrali kluczową rolę w buntach, często walcząc u boku Kreolów i znacząco przyczyniając się do walki o niepodległość.
7. Rola „Criollosa” (kreolskiego):
Przywódcy kreolscy, tacy jak Simon Bolivar, José de San Martín, Miguel Hidalgo i inni, okazali się silnymi postaciami, które zapewniły przywództwo polityczne i wojskowe, wyrażając aspiracje niepodległościowe i mobilizując ludność.
Chociaż inwazja Napoleona na Hiszpanię była głównym czynnikiem wyzwalającym, to zbieg tych czynników ostatecznie wywołał powszechne bunty w Ameryce Łacińskiej, prowadzące do ostatecznej niepodległości większości hiszpańskich kolonii.