Do najważniejszych cech tańca świątecznego należą:
1. Symboliczne rytuały: Tańce świąteczne mogą być zakorzenione w tradycyjnych rytuałach i zwyczajach związanych z konkretną uroczystością lub wydarzeniem. Mogą pełnić funkcję formy ekspresji kulturowej i opowiadania historii.
2. Zaangażowanie społeczności: W tańcu świątecznym często uczestniczą całe społeczności, tworząc poczucie wspólnoty i wspólnych doświadczeń.
3. Radość i ekspresja: Tańce te charakteryzują się energicznymi ruchami, żywymi kolorami i radosnymi wyrażeniami, odzwierciedlającymi ducha świętowania.
4. Muzyka tradycyjna: Świątecznym tańcom często towarzyszy tradycyjna muzyka, która podkreśla uroczystą atmosferę.
5. Wpływ kulturowy: Świąteczne tańce prezentują dziedzictwo kulturowe, wykorzystując tradycyjne formy taneczne, kostiumy i techniki.
6. Opowiadanie: Niektóre tańce świąteczne mogą zawierać elementy opowiadania historii, przedstawiające opowieści mitologiczne lub wydarzenia historyczne związane ze świętem.
7. Różnice regionalne: Tańce świąteczne są bardzo zróżnicowane w różnych regionach i kulturach, ukazując różnorodne dziedzictwo i tradycje różnych społeczeństw.
Przykłady tańców świątecznych:
- Diwali Garba (Indie)
- Karnawałowa Samba (Brazylia)
- Bal Maskowy (Karnawał Wenecki, Włochy)
- Tańce Dia de Los Muertos (Meksyk)
- Chińskie noworoczne tańce smoków
- Irlandzki taniec stepowy (Dzień Świętego Patryka)
- Peruwiańskie tańce ludowe z okazji Dnia Niepodległości
- japońskie Bon Odori (święto buddyjskie)
- Tajskie tańce z maskami Khon (tajski Nowy Rok)
- Maoryski Haka (Nowa Zelandia)
- Hula Kahiko (hawajskie Luau)
Tańce świąteczne są integralną częścią wielu uroczystości kulturalnych i społecznych, stanowiąc wyraz radości, jedności i tożsamości kulturowej.