- Wykorzystywanie widzów jako tancerzy. Często ma to miejsce podczas flash mobów lub innych niespodziewanych występów.
- Proszenie publiczności o udział w określonych ruchach. Na przykład taniec może obejmować część, w której publiczność jest proszona o machanie rękami lub klaskanie w dłonie.
- Tworzenie dialogu z publicznością. Taniec może opowiadać historię lub zadawać pytania, na które publiczność może odpowiedzieć swoimi ruchami.
Taniec interaktywny może być bardzo angażującym i zapadającym w pamięć przeżyciem zarówno dla wykonawców, jak i publiczności. Pozwala widzom poczuć większą więź z przedstawieniem i mieć nad nim poczucie własności. Taniec interaktywny może być również świetnym sposobem na promowanie społeczności i interakcji społecznych.
Niektóre przykłady tańca interaktywnego obejmują:
- „Objawienia” amerykańskiego teatru tańca Alvina Aileya. Taniec ten opowiada historię doświadczeń Afroamerykanów poprzez serię duchów. Publiczność proszona jest o wzięcie udziału w końcowej części utworu „Rock My Soul” poprzez klaskanie w dłonie i kołysanie ciałem.
- „Bliskość” Australijskiego Teatru Tańca. Taniec ten dotyczy relacji między człowiekiem a jego środowiskiem. Widzowie są zapraszani do poruszania się po szeregu różnych środowisk, z których każde ma wywoływać inne emocje.
- „Kraina cieni” Teatru Tańca Pilobolus. Taniec ten wykorzystuje lalkarstwo cieni do stworzenia serii ruchomych obrazów. Widzowie proszeni są o interakcję z cieniami poprzez machanie rękami i ciałami.
Taniec interaktywny jest gatunkiem stosunkowo nowym, jednak szybko zyskuje na popularności. To ekscytujący i innowacyjny sposób na poznanie tańca i nawiązanie kontaktu z innymi ludźmi.