Oto kilka szerszych spostrzeżeń związanych z wzajemnym oddziaływaniem tańca i natury w różnych kontekstach kulturowych:
Taniec prymitywny: W badaniach antropologicznych kultur rdzennych wczesne formy tańca często kojarzone są z rytuałami, ceremoniami i praktykami duchowymi ściśle związanymi z naturą. Symboliczne gesty, imitacje ruchów zwierząt i ekspresja elementów naturalnych to cechy wspólne.
Tańce etniczne: Wiele tradycyjnych tańców z różnych regionów świata ukazuje kulturowe powiązania z naturą. Ruchy i rytmy odzwierciedlają krajobrazy, rolnictwo, zmiany sezonowe i interakcje ze zwierzętami.
Taniec współczesny: W praktykach tańca współczesnego choreografowie i performerzy badają związek między ludzkim ruchem a światem przyrody. Natura często służy jako inspiracja dla tematów, struktur choreograficznych i integracji elementów naturalnych, takich jak ziemia, woda lub materiały roślinne, w przedstawieniach.
Natura jako przestrzeń performansu: Niektóre formy tańca współczesnego, takie jak taniec site-specific, odbywają się w naturalnych krajobrazach lub niekonwencjonalnych przestrzeniach, starając się połączyć sztukę i środowisko. Podejście to stara się podkreślić dialog pomiędzy ruchem człowieka a światem przyrody.
Eko-taniec: Eco-dance to termin używany do opisania tańca, który porusza kwestie ekologiczne i promuje świadomość ekologiczną. Tworzenie tańca obejmuje zrównoważone praktyki, a tematyka koncentruje się wokół ochrony przyrody, zmian klimatycznych i równowagi ekologicznej.
Improwizacja ruchowa w naturze: Taniec improwizacyjny w naturalnych warunkach, taki jak „Contact Improwizacja” w plenerze czy występy „Land Art”, podkreśla spontaniczność ruchu człowieka w relacji z otoczeniem.
Badając powiązania między historią tańca naturalnego a ludzką ekspresją, ważne jest uwzględnienie różnorodności perspektyw i podejść kulturowych.