Obserwacja: Dzieci zachęcano do obserwowania otaczających je dorosłych i wyciągania wniosków z ich zachowań. Obserwowali, jak ich starsi polowali, zbierali żywność, budowali schronienie i wykonywali inne codzienne zadania. Uważnie obserwując te działania, dzieci zaczęły rozumieć umiejętności i wiedzę, których potrzebowały, aby odnieść sukces jako członkowie plemienia.
Słuchanie: Tradycja ustna odegrała istotną rolę w edukacji Czejenów. Dzieci słuchały opowieści, legend i nauk przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Historie te często zawierały ważne lekcje moralne i wiedzę historyczną. Pomogli także dzieciom rozwinąć umiejętności językowe i zrozumienie kultur.
Praktyczne doświadczenie: Dzieci aktywnie uczestniczyły w zajęciach praktycznych i praktycznych. Zachęcano ich do próbowania różnych zadań i uczenia się poprzez działanie. Na przykład chłopcy mogą uczyć się polowania i łowienia ryb, towarzysząc ojcom podczas polowań. Dziewczęta mogą uczyć się gotowania i szycia, pomagając matkom w pracach domowych.
Praktyki: Gdy dzieci dorastały, mogły rozpocząć naukę u wykwalifikowanych osób w obrębie plemienia. Te praktyki pozwoliły im przejść specjalistyczne szkolenie w określonych dziedzinach, takich jak łowiectwo, medycyna czy rzemiosło. Praktykanci będą ściśle współpracować ze swoimi mentorami, ucząc się na podstawie ich wiedzy specjalistycznej i zdobywając cenne umiejętności.
Zaangażowanie społeczności: Cała społeczność Czejenów odegrała rolę w edukacji dzieci. Dzieci uczyły się nie tylko od swoich rodziców i dalszej rodziny, ale także od innych członków plemienia. Starsi, szanowani wojownicy i wykwalifikowani rzemieślnicy – wszyscy przyczynili się do edukacji młodszego pokolenia.
Ogólnie rzecz biorąc, dzieci Indian Czejenów uczyły się dzięki holistycznemu podejściu, które łączyło obserwację, słuchanie, praktyczne doświadczenie, praktyki zawodowe i zaangażowanie społeczne. Ten system edukacji zapewnił dzieciom wiedzę i umiejętności niezbędne do przetrwania i rozwoju w wymagającym środowisku Wielkich Równin.