Co czuje wartownik do Antygony w

W sztuce Sofoklesa „Antygona” strażnik początkowo odczuwa obowiązek i lojalność wobec króla Kreona, który nakazał ukarać Antygonę za pochowanie jej brata Polinejkesa wbrew jego dekretowi. Wartownik waha się przed wykonaniem rozkazów króla, gdyż zdaje sobie sprawę z moralnych konsekwencji działań Antygony i współczuje jej trudnej sytuacji.

W miarę postępu przedstawienia uczucia strażnika do Antygony ewoluują w głębsze zrozumienie jej odwagi, siły i determinacji. Zaczyna podziwiać jej bunt wobec niesprawiedliwego prawa Kreona i gotowość do poświęcenia własnego życia w imię honoru rodzinnego i obowiązków religijnych.

Ewoluujące emocje wartownika wobec Antygony są widoczne w jego interakcjach z nią i rozmowach z innymi postaciami. Wyraża podziw dla jej determinacji i ubolewa nad tragicznym losem, jaki ją czeka. Okazuje także współczucie Antygonie, wyrażając troskę o jej dobro i próbując zaoferować jej pocieszenie i wsparcie w jej ostatnich chwilach.

Ostatecznie uczucia wartownika do Antygony stanowią szerszy wątek spektaklu, który bada konflikt między indywidualnym sumieniem a władzą państwową, a także konsekwencje ślepego posłuszeństwa niesprawiedliwym prawom.