1. Język graficzny: W całym przedstawieniu posługuje się żywym i pomysłowym językiem, aby pomóc ustawić scenę i zanurzyć widzów w świecie Werony. metafory, porównania i personifikacja malują żywy obraz i przywołują obrazy w umyśle czytelnika, rekompensując brak dekoracji tła.
2. Opisy: Szekspir dostarcza zawiłych opisów ubioru, gestów i ogólnego wyglądu bohaterów. Pomaga to widzom wyobrazić sobie postacie i otoczenie fizyczne, wypełniając lukę pozostawioną przez skąpy wystrój sceny.
3. Sceniczne wskazówki: Sztuki Szekspira często zawierają obszerne instrukcje sceniczne, które dostarczają cennych informacji o postaciach, ich ruchach i scenerii. Aktorzy interpretowaliby te wskazówki, aby przekazać emocje, reakcje i działania swoich bohaterów, co zrekompensowałoby brak wyszukanej scenerii i rekwizytów.
4. Efekty dźwiękowe: Sztuki Szekspira zawierały efekty dźwiękowe, które poprawiały wrażenia i tworzyły nastrój. Na przykład dźwięk trąbek, dzwonków i bębnów można wykorzystać do stworzenia atmosfery lub zaznaczenia ważnych momentów w przedstawieniu.
5. Kostiumy: Kostiumy w sztukach Szekspira przyczyniłyby się do powstania iluzji. Wyrafinowane kostiumy mogą sygnalizować status postaci, bogactwo lub pozycję społeczną.
6. Oświetlenie: W czasach Szekspira stosowano teatralne techniki oświetlenia, aby tworzyć efekty i zwracać uwagę na określone postacie lub sceny.
7. Interakcja postaci: Bohaterowie Szekspira często opisują swoje otoczenie, co pozwala widzowi wyobrazić sobie tę scenerię.
8. Nacisk na język i dialog: Szekspir kładzie nacisk na siłę języka i wykorzystuje go do tworzenia bogatych, zmysłowych wrażeń. Elokwencja i jakość liryczna dialogów, w tym przemówień, monologów i na marginesie, tworzą żywe obrazy w umysłach publiczności.