2. Zapowiedź i wprowadzenie w błąd:
Dramatopisarze używają starannie rozmieszczonych wskazówek, aluzji i zapowiedzi, aby zasugerować przyszłe wydarzenia. Można wprowadzić w błąd, przedstawiając mylące wskazówki, które sprowadzą odbiorców na złą ścieżkę.
3. Użycie symboliki:
Elementy symboliczne można wprowadzić do scenerii, rekwizytów i postaci spektaklu. Symbole te mogą w subtelny sposób wskazywać na głębsze znaczenia i tworzyć atmosferę tajemniczości.
4. Niejednoznaczność znaku:
Postacie o podwójnych motywach lub złożonej osobowości mogą sprawić, że widzowie będą domyślać się ich prawdziwych intencji. Niejednoznaczne postacie budzą wątpliwości i niepewność co do tego, co zrobią dalej.
5. Manipulacja czasem:
Dramatopisarze mogą wykorzystywać nieliniowe osie czasu, retrospekcje lub skoki w czasie, aby zakłócić oczekiwania widzów i zbudować napięcie lub niepewność.
6. Zwroty akcji i odkrycia:
Nagłe i nieoczekiwane zwroty akcji lub odkrycia mogą wywrócić do góry nogami założenia widzów i wywołać poczucie zaskoczenia.
7. Tempo i rytm:
Tempo i rytm gry można starannie dostosować, aby wzbudzić oczekiwanie. Powolne, przemyślane momenty mogą zwiększyć napięcie, podczas gdy szybkie, klimatyczne sceny tworzą poczucie pilności.
8. Atmosfera i otoczenie:
Stworzenie niesamowitej, złowieszczej lub tajemniczej atmosfery może wywołać napięcie. Sceneria sama w sobie może pełnić rolę postaci, wpływając na nastrój i oczekiwania widzów.
9. Podtekst dialogu:
Pisarze mogą dodawać warstwy znaczeń do dialogów poprzez podteksty, w których postacie subtelnie wskazują na ukryte motywy lub ukryte plany.
10. Pytania bez odpowiedzi:
Pozostawienie pewnych pytań bez odpowiedzi może sprawić, że widzowie będą pochłonięci tajemnicą i będą chętni, aby dowiedzieć się więcej i ułożyć puzzle.