Z jednej strony istnieją uzasadnione powody do obaw. Cezar stawał się coraz bardziej ambitny i żądny władzy, a jego działania zaczęły zagrażać tradycyjnej równowadze sił w Republice Rzymskiej. Jego popularność wśród zwykłych ludzi uczyniła go potencjalnym zagrożeniem dla Senatu, a zwycięstwa militarne zapewniły mu kontrolę nad dużą i lojalną armią. Co więcej, odmowa Cezara odrzucenia tytułu króla wzbudziła podejrzenia, że planuje on zostać dyktatorem.
Z drugiej strony część obaw spiskowców opiera się na plotkach i spekulacjach, a nie na konkretnych dowodach. Uważają na przykład, że Cezar planuje marsz na Rzym i rozwiązanie Senatu, mimo że nie ma dowodów na poparcie tej tezy. Dodatkowo pozostaje pod wpływem manipulacyjnej retoryki Cassiusa i jego umiejętności grania na ich emocjach.
Ostatecznie trudno jednoznacznie stwierdzić, czy obawy spiskowców są uzasadnione, czy nieuzasadnione. Ich obawy są uzasadnione, ale wpływ na nie mają także plotki i spekulacje. Ostatecznie to od każdego czytelnika zależy, czy wierzy, że obawy spiskowców są uzasadnione.
Warto zaznaczyć, że spektakl przedstawia wiele perspektyw na postać i motywacje Cezara, a różni bohaterowie mają o nim odmienne zdanie. Niektóre postacie, jak Brutus i Kasjusz, uważają, że Cezar stanowi niebezpieczne zagrożenie dla Republiki, podczas gdy inne, jak Marek Antoniusz, uważają, że jest on wielkim przywódcą, który działał w najlepszym interesie Rzymu. Spektakl bada także złożone dylematy moralne, przed którymi stoją spiskowcy, gdy porównują potencjalne korzyści z zabójstwa Cezara z potencjalnym ryzykiem.