Apel emocjonalny: Antoniusz rozpoczął swoje przemówienie od odwoływania się do emocji tłumu. Pokazał zakrwawiony płaszcz Cezara i opisał odniesione przez niego rany, wzbudzając wśród widzów uczucie współczucia i złości.
Używanie patosu: Antoniusz posłużył się patosem, odwoływaniem się do emocji, podkreślając dobroć, hojność i miłość Cezara do narodu rzymskiego. Przedstawił spiskowców jako bezdusznych zdrajców, którzy zdradzili swojego przywódcę i zaufanie ludu.
Pytania retoryczne: Antoniusz używał pytań retorycznych, aby zaangażować tłum i skłonić go do kwestionowania motywów i działań spiskowców. Zapytał, dlaczego spiskowcy oszczędzili życie współkonsulowi Cezara, Markowi Brutusowi i dlaczego nie przedstawili ludowi uzasadnienia swoich działań.
Kontrasty: Antoniusz przeciwstawił cnoty i osiągnięcia Cezara dostrzeżonym wadom i występkom spiskowców. Podkreślił zwycięstwa Cezara na polu bitwy i jego plany upiększenia Rzymu, wywołując u widzów poczucie, że stracili wielkiego wodza i dobroczyńcę.
Manipulacja opinią publiczną: Antoniusz manipulował opinią publiczną, twierdząc, że spiskowcy zamierzali zniewolić Rzym. Używał słów takich jak „tyrania” i „niewola”, aby wzbudzić strach i niechęć wśród tłumu, sugerując, że spiskowcy stanowili zagrożenie dla ich wolności.
Podkreślanie woli Cezara: Antoniusz ujawnił testament Cezara, który zawierał hojne zapisy na rzecz narodu rzymskiego, jeszcze bardziej rozpalając jego smutek i gniew. Tłum poczuł się zdradzony, że spiskowcy pozbawili go hojności, zamierzonej przez Cezara.
Portret spiskowców: Antoniusz przedstawił spiskowców jako zimnych, wyrachowanych morderców, którzy działali z osobistych ambicji i zazdrości. Opisał ich jako „rzeźników” i „złoczyńców”, co wzmocniło negatywne postrzeganie ich działań.
Umiejętnie łącząc te taktyki, Antoniuszowi udało się wpłynąć na nastawienie tłumu do spiskowców, tworząc atmosferę publicznego oburzenia, która ostatecznie doprowadziła do ich upadku.