1. Proklamacja Dunmore'a (1775): To prawdopodobnie jego najważniejszy czyn. W obliczu rosnących napięć między Wirginią a Wielką Brytanią Dunmore ogłosił stan wojenny i obiecał wolność każdemu zniewolonemu człowiekowi, który dołączył do sił brytyjskich. Było to kontrowersyjne posunięcie, ponieważ:
* Ośmielony zniewolonych ludzi, aby przyłączyli się do sprawy brytyjskiej: Tysiące zniewolonych ludzi uciekło na linie brytyjskie, mając nadzieję na wolność. To poważnie osłabiło sprawę brytyjską w Wirginii i doprowadziło do braku zaufania między ludnością brytyjską a zniewoloną.
* Jeszcze bardziej rozgniewali kolonistów: Proklamacja była postrzegana przez Brytyjczyków jako próba wykorzystania sytuacji dla własnych korzyści i zwrócenia zniewolonych ludzi przeciwko własnym panom. Umocniło kolonialne poparcie dla niepodległości.
2. Spalenie Norfolk (1776): Lord Dunmore, chcąc stłumić bunt w Wirginii, nakazał spalenie Norfolk w Wirginii. To wydarzenie, które zniszczyło główne miasto portowe, uważane jest za znaczący akt zniszczenia dokonany przez Brytyjczyków podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych.
3. „Wojna Lorda Dunmore’a” (1774): Choć wojna lorda Dunmore'a nie była bezpośrednio związana z rewolucją amerykańską, była konfliktem między kolonistami z Wirginii a plemionami indiańskimi. Dunmore, jako gubernator, poprowadził kolonistów przeciwko Shawnee i innym plemionom, próbując rozszerzyć terytorium Wirginii. Konflikt ten, choć niezwiązany bezpośrednio z rewolucją, przyczynił się do wzrostu napięcia pomiędzy kolonistami a Koroną Brytyjską.
Dziedzictwo Lorda Dunmore'a jest złożone. Był lojalnym urzędnikiem brytyjskim, ale jego działania podczas rewolucji amerykańskiej, w szczególności proklamacja Dunmore'a, miały znaczący wpływ na przebieg wojny i ostatecznie odegrały rolę w powstaniu Stanów Zjednoczonych.