2. Utrzymanie Unii: Żołnierze Unii byli patriotami i czuli silne poczucie lojalności wobec Stanów Zjednoczonych. Wierzyli w utrzymanie Unii i byli gotowi walczyć, aby zapobiec jej rozwiązaniu.
3. Walka o demokrację: Żołnierze Unii wierzyli, że walczą o demokrację i prawa jednostki. Postrzegali Konfederację jako zagrożenie dla tych wartości i starali się ich bronić.
4. Szansa ekonomiczna: Niektórym żołnierzom Unii kierowała obietnica możliwości gospodarczych po wojnie. Mieli nadzieję, że pokonanie Konfederacji doprowadzi do wzrostu dobrobytu i lepszych warunków życia.
5. Nastroje antypołudniowe: Niektórzy żołnierze Unii mieli negatywne stereotypy i uprzedzenia wobec Południowców, postrzegając ich jako aroganckich, arystokratycznych i okrutnych. Te nastroje podsyciły ich chęć walki z Konfederacją.
6. Wspieranie przywództwa Lincolna: Wielu żołnierzy Unii podziwiało i szanowało prezydenta Abrahama Lincolna. Wierzyli w jego wizję kraju i byli zaangażowani we wspieranie jego polityki.
7. Strach przed ekspansją Konfederacji: Żołnierze Unii obawiali się, że w przypadku zwycięstwa Konfederacji rozszerzy ona swoje terytorium i rozprzestrzeni niewolnictwo na nowe regiony Stanów Zjednoczonych.
8. Pragnienie Jedności: Niektórzy żołnierze Unii wierzyli, że wojna domowa była okazją do wspierania jedności i spójności w kraju. Mieli nadzieję, że pokonanie Konfederacji zjednoczy naród.
9. Przekonania religijne: W przypadku niektórych żołnierzy Unii przekonania religijne odegrały rolę w decyzji o walce. Postrzegali konflikt jako moralną krucjatę i wierzyli, że walczą w sprawie Bożej.
10. Motywacje osobiste: Każdy żołnierz Unii miał swoje osobiste powody do walki. Mogą one obejmować poczucie przygody, chęć służenia swojemu krajowi, zaangażowanie w konkretną sprawę lub kombinację czynników.