Oryginalne „stomp wioślarza” to nowoorleańskie określenie jednego z głównych wzorów używanych w tradycyjnym nowoorleańskim jazzie. Swoją nazwę wywodzi od faktu, że na parowcu na rzece Missisipi rytmiczny napęd wiosłujących parowców zapewniali pracownicy pokładowi, którzy tupali nogami w przód i w tył po desce, śpiewając pieśni robocze. Ten wzór został później zaadaptowany do użytku w grze na perkusji jazzowej w Nowym Orleanie, szczególnie w stylach gry na perkusji kojarzonych z wczesnymi pionierami jazzu, George'em „Popsem” Fosterem i Louisem Cottrellem seniorem.
Tupanie wioślarzem wykonywane jest przez basistę lub tubistę grającego ćwierćnuty. Perkusista gra wzór ósemkowy na talerzu z wysokim kapeluszem, z akcentem na bębnie basowym w taktach pierwszym i trzecim. W szesnastkach perkusista na zmianę werbel i tom-tom. Podstawowy wzór tupania wioślarza jest używany w kilku popularnych standardach jazzowych, w tym „When the Saints Go Marching In” i „South Rampart Street Parade”.
Popularna odmiana tupania wioślarza, zwana tupaniem wioślarza w przerwie , polega na zastąpieniu stałego wzoru ósemki na wysokim kapeluszu takim, który akcentuje co trzecią nutę, tworząc synkopowany rytm, który często towarzyszy nowoorleańskiemu jazzowi w przerwie. Najpopularniejszy stosowany wzór przerw w czasie jest znany jako wzór „drugiej linii”, który jest odtwarzany w rytmie wstecznym w taktach pierwszym i trzecim.
Tupanie łodzią to klasyczny rytm jazzowy Nowego Orleanu, który pomaga stworzyć w muzyce poczucie ekscytacji i energii. Jest ważną częścią jazzowego dziedzictwa miasta i nadal jest używany przez muzyków jazzowych na całym świecie.