Czas zaniku to czas potrzebny, aby dźwięk obniżył się od poziomu szczytowego do określonego poziomu, zwykle mierzony w milisekundach (ms) . Krótszy czas zaniku będzie skutkować bardziej staccato lub gwałtownym dźwiękiem, natomiast dłuższy czas zaniku będzie skutkować bardziej trwałym lub pogłosowym dźwiękiem. Czas zaniku sygnału można kontrolować za pomocą różnych efektów, takich jak pogłos, opóźnienie i kompresja.
Rozpadu można również używać do tworzenia efektów specjalnych, takich jak obrzęk i blaknięcie. W przypadku efektu pęcznienia czas zanikania stopniowo zwiększa się wraz z upływem czasu, powodując stopniowe zwiększanie głośności dźwięku. W przypadku efektu zanikania czas zaniku dźwięku stopniowo się zmniejsza wraz z upływem czasu, powodując stopniowe łagodzenie dźwięku.
Oto kilka przykładów wykorzystania rozpadu w różnych instrumentach:
- W fortepianie czas wybrzmiewania zależy od długości strun i ilości filcu użytego do wytłumienia strun.
- W gitarze czas wybrzmiewania zależy od rodzaju drewna użytego do budowy korpusu gitary, grubości strun i ilości wybrzmienia wytwarzanego przez przetworniki gitary.
- W syntezatorze czas zaniku jest określony przez ustawienia generatora obwiedni.
Zanik jest istotnym elementem syntezy dźwięku i można go wykorzystać do tworzenia szerokiej gamy różnych dźwięków . Eksperymentując z różnymi czasami zaniku i efektami, możesz tworzyć własne, unikalne dźwięki i tekstury muzyczne.