1. D-dur - B7 - E-dur:Jest to klasyczna modulacja, która wykorzystuje dominujący akord septymowy E-dur (B7) jako akord obrotowy. Akord B7 zawiera ton wiodący (C♯), który przechodzi w tonikę (E) w akordzie E-dur.
2. D-dur - G-dur - C-dur - E-dur:Ta progresja wykorzystuje serię drugorzędnych dominujących akordów do modulacji do E-dur. Akord G-dur jest dominujący w C-dur, a akord C-dur jest dominujący w E-dur. Tworzy to płynne i logiczne przejście od D-dur do E-dur.
3. D-dur – Bb-dur – E-dur:Ta progresja wykorzystuje zwodniczą kadencję przy pierwszej zmianie akordów. Akord Bb-dur jest względną durą g-moll, która jest względną mollą C-dur. Tworzy to harmoniczną niespodziankę i prowadzi do ostatecznego rozwiązania dominująco-tonicznego w E-dur.
4. D-dur - Em7 - A7 - D-dur - E-dur:Ta progresja wykorzystuje chromatyczną relację mediany pomiędzy D-dur i Em7. Akord Em7 dzieli dwie nuty (E i B) z Am7, który jest dominującym akordem septymowym D-dur. Tworzy to płynne przejście do akordu A7, który następnie przechodzi w D-dur. Ostatni akord D-dur pełni rolę akordu obrotowego, prowadząc do ostatecznego rozwiązania w E-dur.
To tylko kilka przykładów sekwencji akordów, które można modulować od D-dur do E-dur. Ostatecznie wybór modulacji będzie zależał od ogólnego kontekstu muzycznego i pożądanego efektu.