w jaki sposób inna piosenka dla osób cierpiących na bezsenność wykorzystuje personifikację?

W wierszu zastosowano personifikację, aby opisać bezsenność mówiącego jako „gościa”, który przychodzi do niego we wczesnych godzinach porannych. W całym wierszu bezsenności nadano cechy ludzkie, takie jak „miękki krok”, „ciężkie westchnienie” i „długie, nieruchome spojrzenie”. Personifikacja bezsenności ożywia abstrakcyjną koncepcję i sprawia, że ​​wydaje się ona bardziej namacalna i realna. Pomaga to czytelnikowi zrozumieć i wczuć się w doświadczenie mówiącego związane z bezsennością.

Oto kilka konkretnych przykładów personifikacji w wierszu:

- „Gość przychodzi we wczesnych godzinach porannych, / Na miękkim bieżniku i z ciężkim westchnieniem”.

- „Siada obok mojego łóżka i patrzy na mnie, / Długim, nieruchomym spojrzeniem.”

- „Szepcze mi do ucha cichą, smutną piosenkę, / Która mnie kołysze w niespokojny sen”.

- „Budzę się, a jej już nie ma, / Ale pamięć o niej trwa”.

Użycie personifikacji w tym wierszu pomaga stworzyć żywy i zapadający w pamięć opis bezsenności mówiącego. Daje także wierszowi poczucie tajemniczości i napięcia, ponieważ mówca próbuje zrozumieć znaczenie wizyt odwiedzającego.