Kiedy fragment jest oznaczony semper staccato, muzycy powinni grać każdą nutę z krótką i wyraźną artykulacją. Można to osiągnąć podnosząc palec z klawisza (lub zdejmując smyczek ze struny) natychmiast po uderzeniu w nutę. Czas trwania każdej nuty jest skrócony, co skutkuje serią niepołączonych dźwięków.
Sempre staccato jest powszechnie stosowane do nut granych w krótkich odstępach czasu, takich jak nuty szesnastkowe lub nuty trzydziestosekundowe. Grając te nuty w swobodnym stylu, muzycy mogą zachować klarowność i definicję nawet w szybkich fragmentach.
W notacji muzycznej semper staccato jest zwykle oznaczane kropkami umieszczonymi nad lub pod nutami. Te kropki przypominają muzykowi, że nuty należy grać z dystansem. Kropki staccato można także łączyć z akcentami lub innymi oznaczeniami artykulacyjnymi, aby jeszcze bardziej podkreślić pożądany efekt.
Sempre staccato często kontrastuje z legato, techniką, w której nuty są grane płynnie i ze sobą powiązane. Używając semper staccato, kompozytorzy mogą stworzyć w swoich kompozycjach wrażenie ruchu, energii rytmicznej i dynamicznego kontrastu.