Kompozytorzy od wieków stosowali chromatykę, aby urozmaicić i uatrakcyjnić swoją muzykę. W okresie renesansu kompozytorzy zaczęli częściej wykorzystywać chromatykę, aby stworzyć poczucie napięcia i odprężenia. Tendencja ta utrzymywała się aż do okresu baroku, kiedy to chromatyka była wykorzystywana do tworzenia wyrazistych melodii i harmonii.
W okresie romantyzmu kompozytorzy wynieśli chromatykę na nowy poziom. Użyli nut chromatycznych, aby stworzyć wrażenie intensywności emocjonalnej i dramatyzmu. Chromatykę wykorzystano także do tworzenia nowych, niezwykłych dźwięków, co pomogło poszerzyć możliwości ekspresyjne muzyki.
Do najsłynniejszych przykładów chromatyczności w muzyce okresu romantyzmu należą:
* Początek IX Symfonii Beethovena, który wykorzystuje nuty chromatyczne, aby wywołać poczucie oczekiwania i podniecenia.
* Duet miłosny z Tristana i Izoldy Wagnera, który wykorzystuje harmonię chromatyczną, aby stworzyć poczucie namiętności i tęsknoty.
* Finał II Symfonii Mahlera, który wykorzystuje nuty chromatyczne, aby stworzyć wrażenie przytłaczających emocji.
Chromatyka była istotną częścią słownictwa muzycznego okresu romantyzmu. Pozwoliło to kompozytorom tworzyć muzykę bardziej ekspresyjną, bardziej emocjonalną i dramatyczną niż kiedykolwiek wcześniej.