Muzyka fado znana jest ze swojego melancholijnego i przejmującego charakteru oraz charakterystycznej struktury muzycznej, którą charakteryzuje przede wszystkim portugalska gitara i viola de fado, a także uduchowiony śpiew wokalistów, zwanych fadistas. Muzyczne korzenie Fado sięgają miejskich, robotniczych dzielnic Lizbony, zwłaszcza dzielnicy Mouraria, gdzie zbiegły się afrykańskie, europejskie i tradycyjne portugalskie wpływy muzyczne.
Oto zestawienie wpływów muzycznych, które ukształtowały Fado:
Wpływy afrykańskie: Muzyka fado, szczególnie w jej najwcześniejszych formach, zawierała afrykańskie rytmy i wzorce muzyczne, głównie z Angoli, Gwinei Bissau i Mozambiku, byłych kolonii portugalskich. Godnym uwagi przykładem jest rytm „luanda”, zawierający synkopowany wzór, często grany na portugalskiej gitarze.
Wpływy europejskie: Muzyka fado zasymilowała także europejskie elementy muzyczne, takie jak struktura harmoniczna i kontury melodyczne z zachodniej muzyki klasycznej, portugalskich pieśni ludowych, a nawet popularnych stylów muzyki miejskiej tamtych czasów.
Wpływy arabskie: Chociaż istnieją pewne teorie sugerujące wpływy arabskie na fado, szczególnie poprzez wprowadzenie lutni mauretańskiej na Półwysep Iberyjski, wpływy te nie są uważane za znaczące ani bezpośrednio identyfikowalne w gatunku.
Harmonie: Harmonie w Fado wywodzą się przede wszystkim z portugalskich tradycji muzycznych, ze szczególnym uwzględnieniem melancholijnych melodii, tonacji molowej i ekspresyjnych technik śpiewu.
Tak więc, chociaż muzyka Fado ma różnorodne korzenie muzyczne, historycy muzyki i muzykolodzy nie w pełni popierają sugestię dominujących wpływów brazylijskich, afrykańskich i arabskich. Muzyczna esencja Fado jest głęboko zakorzeniona w portugalskiej kulturze i historii, a jej wyjątkowy wyraz tęsknoty, losu i odporności uczyniła z niego rozpoznawalny na całym świecie symbol portugalskiej muzyki i tożsamości kulturowej.