1. Kompozytorzy przejściowi :Niektórzy kompozytorzy, np. Ludwig van Beethoven, żyli w okresie przejściowym między epoką klasyczną i romantyczną, a ich muzyka zawiera elementy obu stylów. Wczesne dzieła Beethovena wykazują silne wpływy klasyczne, późniejsze zaś wykazują tendencje bardziej romantyczne.
2. Ozdoba :Zdobione melodie były cechą zarówno muzyki klasycznej, jak i romantycznej. Kompozytorzy klasyczni zazwyczaj używali dekoracji jako ozdoby w strukturze formalnej, podczas gdy kompozytorzy romantyczni stosowali dekorację w bardziej wyrazisty sposób.
3. Muzyka fortepianowa :Fortepian zyskał na znaczeniu w obu epokach. Dla kompozytorów klasycznych fortepian nadawał się do utworów kameralnych i muzyki kameralnej, z kolei kompozytorzy romantyczni rozszerzyli swoją rolę jako instrumentu wszechstronnego, zdolnego do przekazania szerokiej gamy emocji.
4. Ekspresja i emocje :Podczas gdy muzyka klasyczna skupiała się na równowadze, przejrzystości i strukturze formalnej, muzyka romantyczna kładła nacisk na ekspresję emocjonalną i subiektywne doświadczenia. Jednak wielu kompozytorów klasycznych, takich jak Mozart, również badało ekspresję emocjonalną w swoich strukturach formalnych.
5. Elementy romantyczne w formach klasycznych :Niektórzy kompozytorzy klasyczni, jak Haydn i Mozart, czasami włączali sekcje dramatyczne o intensywnej ekspresji emocjonalnej w ramach uporządkowanych części, zapowiadając aspekty romantyzmu.
6. Rozwój symfoniczny :Pojęcie symfonii było dobrze ugruntowane w epoce klasycznej i nadal odgrywało kluczową rolę w epoce romantyzmu. Kompozytorzy romantyczni powiększyli liczebność orkiestry i wzbogacili symfonie elementami dramatycznymi i programowymi.
7. Pieśń operowa i artystyczna :Opera ewoluowała znacząco od epoki klasycznej do romantycznej. W operach klasycznych występowały formalne recytatywy i arie, podczas gdy opery romantyczne kładły większy nacisk na przerywniki orkiestrowe, ciągły rozwój dramaturgiczny i intensywniejsze portretowanie postaci. Podobnie w epoce romantyzmu pojawił się utwór Lied (piosenka artystyczna), oferujący większą elastyczność w wyrażaniu osobistych emocji w muzyce wokalnej.
Te wspólne cechy pokazują, że przejście między epoką klasyczną i romantyczną było stopniowe i pod wpływem zmian kulturowych, estetycznych i społecznych, które sprzyjały zmianie priorytetów i ekspresji muzycznych.