Teksty ukazują wewnętrzny konflikt Benjamina, gdy ten zmaga się z moralnymi konsekwencjami swoich działań i emocjonalnymi konsekwencjami, jakie na niego wywierają. Piosenka stała się ikonicznym przedstawieniem eksploracji seksualnych i dwuznaczności moralnej, które charakteryzowały ruch kontrkulturowy lat 60.
Początkowe wersy piosenki nadały ton narracji, gdy Benjamin przyznaje się do swojej fascynacji panią Robinson i jej urokiem:
„Za panią, pani Robinson
Jezus kocha Cię bardziej, niż myślisz”
Benjamin uznaje zakazaną naturę związku oraz własne poczucie winy i zamętu. Odniesienia do „Jezusa” i „grzechu” sugerują moralny i religijny podtekst sytuacji, odzwierciedlając oczekiwania społeczne tamtych czasów.
W miarę postępu utworu Benjamin wyraża tęsknotę za głębszą więzią z panią Robinson, ale czuje się też uwięziony i uduszony ich romansem:
„Czuję, jak ziemia opada mi na głowę
I kiedy moje oczy przyzwyczajają się do światła
Zostaję sam w pasie biblijnym
I nie mam przyjaciół”
Teksty wywołują poczucie izolacji i samotności, podkreślając wewnętrzne zmagania Benjamina i emocjonalne konsekwencje jego działań.
Refren staje się powracającym refrenem w całej piosence, podkreślając główny temat nieodwzajemnionej miłości Benjamina i jego pragnienia spełnienia:
„Gdzie się podziałeś, Joe DiMaggio
Naród zwraca na ciebie swoje samotne oczy
Woo, ho, ho”
Odnosząc się do Joe DiMaggia, znanego baseballisty znanego z nieudanych małżeństw, Benjamin dokonuje porównania z własną sytuacją i tęsknotą za prawdziwymi kontaktami pośród presji społecznej.
„Pani Robinson” nie tylko oddaje złożoność nielegalnego związku, ale także stanowi komentarz na temat konwencji społecznych, dylematów moralnych oraz poszukiwania prawdziwej miłości i akceptacji w zmieniającym się społeczeństwie.