Co jest charakterystycznego w opowiadaniu historii w „Kiedy umieram”?

„Kiedy umieram” wyróżnia się wykorzystaniem wielu narratorów, z których każdy wnosi unikalny punkt widzenia na historię. Narratorem powieści jest 15 różnych postaci, w tym Addie Bundren, zmarła matriarcha rodziny Bundren; jej mąż, Anse; ich dzieci, Jewel, Dewey Dell, Vardaman i Cash; oraz liczni przyjaciele i znajomi rodziny. Każdy narrator ma swój własny, niepowtarzalny głos, styl i perspektywę, a ich wkład w historię zapewnia złożony i wieloaspektowy portret rodziny Bundren i jej doświadczeń.

Ta technika narracyjna pozwala Faulknerowi zbadać wewnętrzne myśli i motywacje każdej postaci, a także ich wzajemne relacje. Przedstawiając wiele perspektyw na te same wydarzenia, Faulkner stwarza poczucie niejednoznaczności i niepewności oraz zachęca czytelnika do kwestionowania prawdziwości opowiadanych wydarzeń. Ta technika narracyjna przyczynia się również do fragmentarycznej i nieliniowej struktury powieści, co dodatkowo zwiększa złożoność i głębię historii.