Co to jest teoria Lawrence’a?

Teoria Lawrence'a, znana również jako teoria przywództwa sytuacyjnego, to model przywództwa opracowany przez Paula Herseya i Kennetha H. Blancharda w latach sześćdziesiątych XX wieku. Teoria sugeruje, że skuteczne przywództwo zależy od poziomu dojrzałości i kompetencji podwładnych, a przywódcy powinni dostosować swój styl przywództwa do potrzeb swoich naśladowców.

Według teorii Lawrence’a istnieją cztery główne style przywództwa:

1. Opowiadanie (wysoka dyrektywa, niskie wsparcie) :Lider udziela jasnych instrukcji i wskazówek oraz ściśle nadzoruje swoich zwolenników. Ten styl jest odpowiedni dla niedoświadczonych lub nisko wykwalifikowanych obserwujących, którzy potrzebują jasnych wskazówek.

2. Sprzedaż (wysoka dyrektywa, duże wsparcie) :Lider udziela jasnych instrukcji i wskazówek, ale oferuje także wsparcie i zachętę swoim zwolennikom. Ten styl jest odpowiedni dla naśladowców, którzy zdobywają doświadczenie i kompetencje i potrzebują zarówno wskazówek, jak i wsparcia.

3. Uczestnictwo (niskie dyrektywność, duże wsparcie) :Lider angażuje podwładnych w podejmowanie decyzji i rozwiązywanie problemów oraz zapewnia wsparcie i zachętę. Ten styl jest odpowiedni dla doświadczonych i wykwalifikowanych naśladowców, którzy są w stanie wziąć na siebie większą odpowiedzialność.

4. Delegowanie (niskie dyrektywność, niewielkie wsparcie) :Lider daje podwładnym swobodę podejmowania decyzji i działań bez ścisłego nadzoru. Ten styl jest odpowiedni dla bardzo doświadczonych i kompetentnych naśladowców, którzy potrafią pracować niezależnie.

Teoria Lawrence’a sugeruje, że liderzy powinni diagnozować dojrzałość i kompetencje swoich podwładnych oraz dostosowywać swój styl przywództwa do potrzeb swoich naśladowców. Może to pomóc w stworzeniu pozytywnego i produktywnego środowiska pracy oraz prowadzić do poprawy wydajności i wyników.