„Życie” uosabia się jako opowiadaną historię, ale zamiast spójnej i znaczącej opowieści jest przedstawiane jako chaotyczna, bezsensowna mieszanina dźwięków i namiętnych emocji, bez jasnego celu i kierunku. Zwrot ten sugeruje, że życie wypełnione jest bezsensownym hałasem i burzliwą działalnością, która ostatecznie nie prowadzi do niczego.
Użycie słowa „idiota” sugeruje narratora, któremu brakuje inteligencji i zrozumienia, a zatem nie może zapewnić żadnego głębokiego wglądu ani wskazówek moralnych. Ten portret podkreśla ideę, że życie jest niezrozumiałe i pozbawione jakiegokolwiek głębokiego znaczenia i celu, przez co jednostki szukają odpowiedzi i nie znajdują żadnej.
Powtórzenie „pełnego dźwięku i wściekłości” podkreśla intensywność i emocjonalny charakter tych pozbawionych znaczenia wydarzeń, reprezentując namiętne działania i pragnienia jednostek, które ostatecznie nie prowadzą do niczego istotnego ani trwałego.
Ogólnie rzecz biorąc, stwierdzenie to wyraża głęboko pesymistyczny pogląd na życie, oddając egzystencjalny niepokój jednostek, które znajdują się w nieustannym strumieniu wydarzeń bez jasnego celu i znaczenia.