Aliteracja: Jest to powtarzanie dźwięków spółgłoskowych na początku słów. W „Ryku” tego chwytu użyto w wersecie „Nie będę się kulić, nie ulegnę” (wiersze 11-12). Powtarzanie dźwięku „s” podkreśla siłę głośnika.
Metafora: Jest to figura retoryczna porównująca dwie rzeczy bez użycia słów „jak” lub „jako”. W „Ryku” to urządzenie zostało użyte w wersach „Jestem lwicą, jestem królową” (wiersze 13-14). Mówiąca porównuje się do lwicy i królowej, aby pokazać, że jest silna i potężna.
Personifikacja: Jest to figura retoryczna, która nadaje ludzkie cechy zwierzęciu, przedmiotowi lub idei. W „Roar” to urządzenie zostało użyte w wersecie „Burza przyszła i minęła, ale ja wciąż tu jestem” (wiersz 2). Burza nadaje cechy ludzkie, mówiąc, że przyszła i minęła, co podkreśla odporność mówiącego.
Anafora: Jest to powtórzenie słowa lub frazy na początku kolejnych wersów poezji. W „Ryku” to urządzenie zostało użyte w wersach „Nie będę…” (wiersze 1–4) i „Będę ryczał…” (wiersze 15–19). Powtarzanie tych zwrotów podkreśla determinację i siłę mówiącego.
Równoległość: Jest to użycie podobnych struktur gramatycznych w kolejnych wersach poezji. W „Ryku” to urządzenie zostało użyte w wersach „Nie dam się złamać, nie będę się bać” (wiersze 3-4) i „Nie dam się uciszyć, nie ukryję się” (wiersze 5-6 ). Powtarzanie podobnych gramatycznie zwrotów podkreśla determinację i siłę mówiącego.
Antyteza: Jest to użycie kontrastujących słów lub wyrażeń w kolejnych wersach poezji. W „Ryku” to urządzenie zostało użyte w wersach „Jestem kobietą, jestem silna” (wiersz 1) i „Jestem ofiarą, jestem łowcą” (wiersz 10). Kontrast między „kobietą” i „silnym” a „ofiarą” i „myśliwym” podkreśla siłę i moc mówiącego.