Wiersz zaczyna się od opisania przez mówcę procesu przesiedlenia, posługującego się obrazami „podróży” i „lotu”. Mówią o opuszczeniu „rodzimej ziemi” i „ziemi naszych ojców” oraz o bólu związanym z koniecznością „pożegnania się z naszymi korzeniami”. To poczucie straty i separacji potęguje doświadczenie mówiącego życia w obcym kraju, gdzie czuje się jak „obcy w obcym kraju”.
Prelegent bada także pojęcie tożsamości i to, jak jest ona kształtowana przez miejsce pochodzenia. Mówią o poczuciu, że „stracili część siebie” i że są „jak cienie samych siebie”. Tę utratę tożsamości dodatkowo pogłębiają doświadczenia mówiącego związane z rasizmem i dyskryminacją w nowym kraju. Mówią o byciu „traktowanym jak obcy” i poczuciu, że „nie należą”.
Pomimo wszystkich tych wyzwań mówca pozostaje zdeterminowany, aby znaleźć poczucie domu i odbudować swoje życie. Wyrażają chęć „znalezienia miejsca, które można nazwać własnym” i „zasadzenia nowych korzeni”. Pragnienie to symbolizuje obraz mówcy stojącego na wzgórzu i spoglądającego za horyzont, pełnego nadziei i optymizmu na przyszłość.
„Diaspora” to poruszający i mocny wiersz, który opowiada o doświadczeniach wielu osób, które zostały wysiedlone ze swoich ojczyzn. Eksploracja w wierszu tematów tożsamości, przemieszczenia i poszukiwania domu jest zarówno głęboko osobista, jak i uniwersalna.