Motywy: Izolacja, komunikacja i nieznane
Podsumowanie:
„Słuchacze” Waltera de la Mare malują żywy obraz izolacji i pragnienia kontaktu międzyludzkiego. Wiersz rozpoczyna się od pukania podróżnika do drzwi samotnego domu, otoczonego ciszą. Pilne pukanie i wielokrotne wezwania podróżnego pozostają bez odpowiedzi, co prowadzi do wzrostu frustracji i niepewności.
Gdy podróżny ma już się poddać, drzwi się otwierają i pojawia się starzec. Podróżny pyta starca, czy słyszał jego pukanie, ale odpowiedź starca jest nieoczekiwana. Zdradza, że on i jego żona od wielu lat siedzą w milczeniu w swoich krzesłach, wsłuchując się w dźwięki dobiegające zza zamkniętych okien.
Te słowa przynoszą podróżnikowi głęboką świadomość. Dom nie jest pusty; jest wypełniona niewidzialnymi słuchaczami, którzy przez cały czas uważnie słyszeli pukanie podróżnika i tęsknotę za ludzkim połączeniem. Starsza para reprezentuje metaforę niewidzialnej publiczności lub podświadomych pragnień każdego z nas.
W ostatniej zwrotce wiersz nabiera eterycznego charakteru, gdy starzec dzieli się niepokojącą opowieścią o dziecku, które dawno temu zapukało do ich okna, ale było już za późno, aby odpowiedzieć. Linie te wskazują na przemijalność ludzkiej egzystencji, utracone możliwości nawiązania kontaktu i głęboki wpływ, jaki nawet najmniejsze interakcje mogą mieć na innych.
„Słuchacze” po mistrzowsku badają złożoność komunikacji, siłę tego, co niewidzialne i zawiłe wątki łączące ludzi nawet w izolacji i ciszy. Zachęca czytelników do refleksji nad znaczeniem uznania i odpowiadania na wezwania do nawiązania kontaktu międzyludzkiego, które nas otaczają, czy to w sferze fizycznej, czy psychicznej.