Wiersz jest podzielony na trzy zwrotki, z których każda bada inny aspekt pragnienia. W pierwszej zwrotce mówiący skupia się na fizycznym odczuciu pragnienia. Opisuje suchość w gardle i pieczenie w żołądku. Czuje się, jakby był „pustynią w słońcu”. W drugiej zwrotce mówca przechodzi do zbadania metaforycznych implikacji pragnienia. Pisze:„Pragnę prawdy, / wiedzy, mądrości, / wszystkiego, co czyni mnie mądrym”. Mówiący pragnie nie tylko wody, ale głębszego zrozumienia otaczającego go świata. Pragnie poznać prawdę o życiu, a dopóki jej nie znajdzie, ma poczucie pustki i niekompletności.
W trzeciej i ostatniej zwrotce mówiący wreszcie znajduje to, czego szuka. Pisze:„Pragnę Boga, / Pokoju, miłości, radości / Wszystkiego, co czyni mnie całością”. Pragnienie mówiącego zostaje w końcu zaspokojone, a on odczuwa poczucie pełni i satysfakcji. Znalazł to, czego szukał i nie czuje już niepokoju ani niezadowolenia.
Wiersz „Pragnienie” jest potężną eksploracją kondycji ludzkiej. Mówi o powszechnym pragnieniu spełnienia i daje przebłysk spokoju i szczęścia, które można znaleźć, gdy to spełnienie zostanie w końcu osiągnięte.