1. Podobne:
- „Stoimy jak dwa głupie posągi”
- „I macamy na ślepo rękami”
- „On jest cieniem na mojej niewidomej drodze”
2. Metafora:
- „Nie poruszyliśmy się, chyba że się od siebie oddaliliśmy”
3. Personifikacja:
- „Lata piętrzą się wokół nas”
- „Cisza między nami rośnie i rośnie”
4. Aliteracja:
- „Jak dwa głupie posągi”
- „I macamy na ślepo rękami”
- „Lata piętrzą się wokół nas”
5. Zablokowanie:
- „On jest cieniem na mojej niewidomej drodze / Jak ja jestem ślepy i potykam się na swojej drodze”
6. Pytania retoryczne:
- „Co możemy zrobić?”
- „Co zrobiliśmy?”
Te figury retoryczne współdziałają, tworząc żywy i emocjonalny portret napiętej relacji ojciec-syn. Porównania i metafory podkreślają poczucie dystansu i separacji między dwójką bohaterów, natomiast personifikacja i aliteracja dodają głębi i tekstury obrazom. Zamieszczenie i pytania retoryczne wywołują poczucie pilności i frustracji, odzwierciedlając napięcie i konflikt istniejący między ojcem a synem. Ogólnie rzecz biorąc, umiejętne użycie figur retorycznych w „Ojcu synowi” wzmacnia emocjonalne oddziaływanie wiersza i oddaje złożoną dynamikę relacji między dwojgiem bohaterów.