Prawda
Szukałem prawdy, szlachetne poszukiwanie,
Poprzez książki i mądrość, niestrudzony zapał.
W starożytnych księgach sięgnąłem głęboko,
Szukam odpowiedzi, moja dusza zachować.
Od filozofów minionych wieków,
Zdobyłem spostrzeżenia, które przetrwały.
Platon, Sokrates, ich słowa głębokie,
Prowadź mnie po świętej ziemi.
Ale w miarę jak podróżowałem, jeszcze głębiej,
Niepokojąca świadomość, przeszywający dreszcz.
Prawda, której szukałem, wydawała się nieuchwytna,
Miraż, który błyszczał wiecznie.
Każda odpowiedź rodziła kolejne pytania,
Labirynt napięć intelektualnych.
Im więcej wiedziałem, tym mniej rozumiałem,
Paradoks, zagadkowa powódź.
Zwróciłem się ku wielkiemu pokazowi natury,
Poszukiwanie wskazówek w kosmicznym kołysaniu.
Od rozbijających się fal po gwiaździste niebo,
Znalazłem podziw i piękno, które przeciwstawia się.
Jednak nawet tutaj prawda pozostała zakryta,
W tajemnicach wszechświata ukrytego.
Gobelin utkany z nieskończonych nici,
Odkrywanie tajemnic, które się rozprzestrzeniają.
Wtedy w głębi własnego serca,
Odkryłem prawdę, która nigdy nie przeminie.
Nie w zewnętrznych krainach i wielkich dążeniach,
Ale we mnie prawda ma swoje korzenie.
To na lekcjach radości i bólu,
W miłości i stracie, słodko-gorzki refren.
Stawiając czoła lękom i przyjmując łaskę,
Istota prawdy znajduje swoją świętą przestrzeń.
Więc porzuciłem pogoń, nieustanne poszukiwanie,
I znalazłem ukojenie w teraźniejszości, jej delikatnej skórce.
Bo prawda nie ma ustalonego celu,
Ale podróż wzrostu i transformacji.
Z każdym krokiem naprzód moja dusza ewoluuje,
Obejmując tajemnice, prawdę, która się kręci.
I gdy wędruję tą ścieżką, nieznaną i rozległą,
W podróży znajduję spokój, prawdę, która będzie trwała.