Poezję Whitmana często wypełniają inspirujące opisy świata przyrody, od majestatu Gór Skalistych po delikatne piękno pojedynczego kwiatu. Wierzył również, że przyroda jest źródłem duchowej inspiracji i często pisał o tym, w jaki sposób świat przyrody może połączyć nas z czymś większym niż my sami.
Dickinson znalazła także ukojenie i inspirację w naturze, a jej poezja często zawiera żywe i szczegółowe opisy otaczającego ją świata przyrody, od kolibrów, które odwiedziły jej ogród, po rozległą przestrzeń nocnego nieba. Pisała także o tym, w jaki sposób natura może odzwierciedlać nasze wewnętrzne życie i często używała natury jako metafory ludzkich emocji.
Whitman i Dickinson byli nie tylko wielkimi poetami, ale także bystrymi obserwatorami świata przyrody. Ich miłość do natury jaśnieje w ich poezji i jasne jest, że oboje odnaleźli wielką radość i inspirację w pięknie otaczającego ich świata.