Wiersz zaczyna się od tego, jak mówca opisuje żniwiarza jako „Samotny żniwiarz, tnący i wiążący twoje ziarno!” Użycie wykrzyknika sugeruje tutaj zadziwienie i podziw mówiącego dla pracy żniwiarza. Następnie mówca opisuje otoczenie żniwiarza, zwracając uwagę na „małe poletka jęczmienia” i „szerokie grzbiety”. Prostota użytego tu języka odzwierciedla prostotę sceny.
Następnie mówca kieruje swoją uwagę na piosenkę żniwiarza, którą opisuje jako „żałosną” i „dziką”. Mówi się, że piosenka jest „nieprzemyślana”, co sugeruje, że jest spontanicznym wyrazem uczuć żniwiarza. Mówiący jest głęboko poruszony piosenką i zauważa, że ma ona „moc” i „chwałę”.
Wiersz kończy się refleksją mówcy nad pieśnią żniwiarza. Zauważa, że jest to „melodia naturalna” i porównuje ją do „harmonijnego szaleństwa” „umysłu poety”. Mówiący pozostaje z podziwem i zadziwieniem, że żniwiarz potrafi stworzyć tak piękną i poruszającą piosenkę.
Ogólnie rzecz biorąc, „Samotny Żniwiarz” to mocny i poruszający wiersz, który oddaje piękno i prostotę wiejskiego krajobrazu oraz siłę muzyki w wyrażaniu ludzkich emocji.