Wiersz zaczyna się od opisu stada dzikich koni biegających swobodnie po rozległych pampach, otwartych łąkach Ameryki Południowej. Neruda wykorzystuje żywe obrazy i szczegóły zmysłowe, aby wywołać poczucie podziwu i zachwytu na widok tych wspaniałych zwierząt. Opisuje ich „grzywiaste szyje” i „mocne boki” oraz sposób, w jaki „wstrząsają ziemią”, galopując po równinach.
Poeta posługuje się także personifikacją, aby nadać koniom cechy ludzkie. Opisuje ich jako „władców wiatru” i „władców ziemi”, co sugeruje, że mają szczególny związek z żywiołami naturalnymi. Personifikacja ta służy wywyższeniu koni i podkreśleniu ich wagi i znaczenia w świecie przyrody.
W całym wierszu Neruda rysuje podobieństwa pomiędzy końmi i ludzkim duchem. Sugeruje, że konie reprezentują wolność, pasję i nieokiełznane siły natury, które istnieją w każdym z nas. Wiersz staje się medytacją na temat ludzkiego pragnienia wolności i znaczenia przyjęcia naszej dzikiej i nieokiełznanej strony.
Neruda używa także koni jako symbolu buntu i oporu przeciwko siłom ucisku. Opisuje, jak konie „łamią wodze” i „rozdzierają ziemię”, sugerując, że są symbolami wyzwolenia i buntu. Ta interpretacja jest szczególnie istotna w kontekście aktywizmu politycznego Nerudy i jego zaangażowania na rzecz sprawiedliwości społecznej.
„Konie” to mocny i poruszający wiersz celebrujący piękno i siłę świata przyrody oraz niezłomnego ducha wolności i buntu. Użycie przez Nerudę żywych obrazów, personifikacji i symboliki tworzy bogaty i wielowarstwowy wiersz, który głęboko przemawia do czytelników i zachęca ich do refleksji nad własnym związkiem ze światem przyrody oraz własnym dążeniem do wolności i wyzwolenia.