Wiersz zaczyna się od opisu swojej pracy przez krawcową. Długie godziny spędza przy maszynie do szycia, często do późnej nocy. Jest wyczerpana i niedożywiona, a od ciągłej pracy bolą ją palce. Podczas pracy śpiewa żałobną piosenkę, wyrażając swoją frustrację i rozpacz.
Druga zwrotka wiersza opisuje dom krawcowej. Jest to mały, ciemny i zatłoczony pokój. Nie ma żadnych mebli poza łóżkiem, stołem i kilkoma krzesłami. Dzieci krawcowej są głodne i płaczą, a ona nie ma pieniędzy, żeby je nakarmić.
W trzeciej zwrotce krawcowa zastanawia się nad swoim życiem. Zdaje sobie sprawę, że jest uwięziona w kręgu biedy i wyzysku. Nie ma nadziei na poprawę swojej sytuacji, powoli umiera z powodu pracy.
Wiersz kończy się prośbą krawcowej o pomoc. Błaga, żeby ktoś przyszedł i uratował ją od nieszczęścia. Chce uwolnić się od pracy i móc wieść godne życie.
„Pieśń o koszuli” to mocny i poruszający wiersz, który podkreśla trudną sytuację klasy robotniczej podczas rewolucji przemysłowej. Przypomina o znaczeniu sprawiedliwości społecznej i konieczności ochrony pracowników przed wyzyskiem.