Jaki jest ton wiersza Williama Carlosa Zapach?

W wierszu „Zapach” Williama Carlosa Williamsa dominuje ton spokojnej obserwacji i prostego docenienia doświadczenia zmysłowego. Wiersz obraca się wokół zmysłowego wrażenia „czarnego, słodkiego zwierzęcia”, które wydziela specyficzny zapach. Ton ma charakter opisowy i daje poczucie delikatnej intymności i bezpośredniości.

- Wiersz rozpoczyna się wersem „Zapach hiacyntów”, ustanawiającym bezpośrednie i pozbawione ozdób połączenie między zapachem zwierzęcia a zapachem hiacyntów. To porównanie nie jest wyszukane ani wysoce metaforyczne; po prostu sugeruje podobieństwo między tymi dwoma zapachami.

- Wiersz rozwija się z konkretnymi szczegółami na temat futra zwierzęcia i jego ruchów. Williams używa prostego języka, aby opisać „mokre futro” zwierzęcia oraz jego czynności polegające na „pocieraniu pyska” i „bieganiu po trawniku”.

- Mówiący utrzymuje poczucie dystansu, ale także subtelne poczucie zadziwienia obecnością zwierzęcia. Ton pozostaje spójny, skupiony na doznaniach zmysłowych i działaniach zwierzęcia, bez zagłębiania się w złożone emocje i głębokie interpretacje.

- Williams kończy wiersz prostym stwierdzeniem:„Nie wiem, skąd pochodzi ten zapach”. To przyznanie się do niepewności wzmacnia oparcie wiersza na obserwacji, a nie na analizie intelektualnej czy intensywności emocjonalnej.

Ogólnie rzecz biorąc, „Smell” oddaje ton niespiesznej percepcji, bezpretensjonalnej radości z doznań zmysłowych i szacunku dla prostych chwil życia.