„Być albo nie być – oto jest pytanie:
Czy szlachetniej jest cierpieć
Proce i strzały oburzającego losu,
Albo chwycić za broń przeciwko morzu kłopotów,
I sprzeciwiając się im zakończyć? Umrzeć, zasnąć —
Nigdy więcej — i przez sen powiemy, że to koniec
Ból serca i tysiąc naturalnych wstrząsów
To ciało jest dziedzicem, jest spełnieniem
Pobożnie należy życzyć. Umrzeć, zasnąć —
Spać, być może marzyć:tak, tu jest problem,
Bo w tym śnie śmierci jakie sny mogą przyjść
Kiedy pozbędziemy się tej śmiertelnej cewki,
Musi dać nam pauzę.”
W tym fragmencie Szekspir wykorzystuje biały wiersz, aby stworzyć kontemplacyjny i refleksyjny ton, zgłębiając głębokie pytania filozoficzne poprzez monolog głównego bohatera, Hamleta.