Wiersz zaczyna się od tego, że mówca patrzy na nocne niebo i uchwycił obraz „wolno opadającego księżyca”. Użycie słowa „powolne opadanie” sugeruje poczucie ponadczasowości i bezruchu. Księżyc uosabia się jako „duch”, co dodatkowo zwiększa mistyczny charakter wiersza.
W miarę rozwoju wiersza obrazy stają się coraz bardziej żywe i przypominają sen. Mówca wspomina o „srebrze”, „gwiazdach” i „białych ptakach”, tworząc wrażenie oczarowania. Użycie kolorów, zwłaszcza powtórzenie kolorów „srebrnego” i „białego”, dodaje wierszowi eterycznego tonu.
Rytm wiersza wpływa również na jego nastrój i ton. Linie są krótkie i często przerywane przecinkami i myślnikami, tworząc wrażenie pauzy i refleksji. Rytm wiersza jest powolny i przemyślany, naśladując powolny ruch księżyca i senny charakter obrazów.
Ogólnie rzecz biorąc, obrazowość wiersza w połączeniu z rytmem i użyciem języka tworzy nastrój lub ton zachwytu, tajemnicy i eterycznego piękna. Przywołuje poczucie ponadczasowości i magicznej przemiany świata w srebrzystym świetle księżyca.