W całym wierszu Godoy maluje żywy obraz historii Nikaragui i walk, z jakimi borykali się jej mieszkańcy, zwłaszcza pod uciskiem reżimów. Temat buntu i oporu przewija się przez wersety, gdy ludzie powstają, aby rzucić wyzwanie niesprawiedliwości, której doświadczyli.
Kiedy Godoy mówi o zemście, można to zinterpretować jako poetycki sposób wyrażenia pragnienia zmiany, wzmocnienia pozycji oraz odzyskania praw i godności. Nie chodzi tu o osobistą zemstę czy zemstę, ale raczej o zbiorowy głos narodu zdecydowanego uwolnić się od swoich prześladowców i ukształtować dla siebie lepszą przyszłość.