1. Wpływ poprzedników:Szekspir nie był pierwszym pisarzem, który używał białego wiersza (nierymowanego pentametru jambicznego) ani włączał humoru, gier słownych i środków poetyckich. Opierał się na dziełach wcześniejszych dramaturgów, takich jak Christopher Marlowe i Thomas Kyd, którzy pomogli w ustanowieniu tych konwencji.
2. Oczekiwania publiczności:Widzowie teatrów w czasach Szekspira byli przyzwyczajeni do pewnych elementów sztuk teatralnych, w tym wystawnych kostiumów, wielkich przemówień i momentów komedii fizycznej. Szekspir spełnił te oczekiwania, aby spodobać się swojej publiczności i osiągnąć sukces.
3. Angielski elżbietański:Szekspir pisał w języku angielskim swoich czasów, który znacznie różnił się od współczesnego angielskiego pod względem słownictwa, gramatyki i wymowy. Użycie archaicznego języka i nieznanych wyrażeń odzwierciedla normy językowe epoki elżbietańskiej.
4. Środki poetyckie:Szerokie wykorzystanie przez Szekspira środków poetyckich, takich jak metafory, porównania, kalambury i aliteracje, było zwyczajem w literaturze i poezji elżbietańskiej. Urządzenia te podniosły liryczną jakość jego pisarstwa.
5. Kontekst społeczny i polityczny:Na pisma Szekspira wpływała atmosfera społeczna i polityczna epoki elżbietańskiej. Jego sztuki często poruszały tematy władzy, monarchii i hierarchii społecznej.
6. Ograniczenia teatralne:Sztuki Szekspira zostały napisane z myślą o wystawianiu ich na scenie, więc musiały być praktyczne pod względem inscenizacyjnym i wykonalne dla aktorów. Miało to wpływ na wybór języka i struktury.
Należy przyznać, że styl i język Szekspira w jego czasach nie były ani nowatorskie, ani wyjątkowe. Działał w ramach ustalonych konwencji i udoskonalał je dzięki swemu wyjątkowemu talentowi, geniuszowi literackiemu i sprawności poetyckiej. Jego biegłość w języku oraz umiejętność tworzenia skomplikowanych postaci i fascynujących historii wyróżniają go na tle innych, czyniąc go ostatecznie jednym z najwybitniejszych pisarzy wszechczasów.