Wiersz bada uczucia tęsknoty, straty, żalu, odporności, a ostatecznie miarę samorozumienia i wdzięczności, które pojawiają się z perspektywy czasu:świadomość tego, jak doświadczenia, zarówno trudne, jak i radosne, ukształtowały stojącą przed nią kobietę. W całej narracji dostrzegamy przebłyski cennych przyjaciół, straconych szans, złożoności więzi rodzinnych, niespełnionych marzeń i przechodzenia etapów życia poprzez wspomnienia, refleksje i objawienia.
W miarę rozwoju życia bohaterki dominuje poczucie zmagania się z przepaścią między oczekiwaniami a wynikami, chwilami, które się wymykają, zrywaniem połączeń, dokonanymi lub niezrealizowanymi wyborami, a wszystko to wplecione w tkankę jej istnienia.