Wiersz Coleridge'a bada sferę snów i rzeczywistości, ponieważ poeta zainspirowany snem wywołanym opium wyobraża sobie kopułę przyjemności, jej ogrody i świętą rzekę Alph. Poprzez żywe obrazy i zmysłowe opisy Coleridge przekazuje poczucie podziwu, zachwytu i twórczej transcendencji. Wiersz staje się celebracją ludzkiej wyobraźni, podkreślając jej zdolność do tworzenia fantastycznych światów i przeżyć.
Jednak myśl przewodnia wiersza obejmuje także ulotność twórczości. Wizja Coleridge'a zostaje przerwana, a on ma poczucie straty i tęsknoty. Wiersz stawia pytania o ograniczenia i granice procesu twórczego oraz o napięcie pomiędzy pragnieniem artysty pełnego wyrażenia swojej wyobraźni a wyzwaniami stawianymi przez rzeczywistość.
Ostatecznie „Kubla Khan” zastanawia się nad przemieniającą mocą inspiracji poetyckiej, ludzkim dążeniem do piękna i wielkości oraz złożonością samego aktu twórczego. Przypomina, że choć nasze wizje wielkości mogą pozostać niekompletne, wyobraźnia i twórczy impuls mogą przenieść nas w niezwykłe krainy i zainspirować do tworzenia ponadczasowych dzieł sztuki.