1. Symbolika :Wiersz szeroko posługuje się symbolami, aby przekazać głębsze znaczenia. Pieczęć symbolizuje tutaj nieuchronność śmierci i przemijalność życia ludzkiego. Inne symbole to „czarny pysk”, reprezentujący śmierć i „biała pierś”, symbolizująca życie i czystość.
2. Zdjęcia :Żywe obrazy są charakterystyczną cechą wiersza. Plath maluje żywy obraz foki, jej ruchów i środowiska, w którym żyje. Obrazy są często niepokojące i groteskowe, odzwierciedlają trudną rzeczywistość śmierci i rozkładu.
3. Personifikacja :Wiersz uosabia pieczęć, przypisując jej ludzkie emocje i przymioty. Technika ta pozwala pieczęci reprezentować ludzkie doświadczenia, w tym wrażliwość i śmiertelność.
4. Asonans i konsonans :Plath wykorzystuje asonans (powtarzanie dźwięków samogłosek) i współbrzmienie (powtarzanie dźwięków spółgłosek), aby stworzyć rytm i muzykalność w wierszu. Na przykład powtarzanie dźwięków „s” i „t” w wersach takich jak „Dmucha czarny pysk, uderzają czarne płetwy” tworzy poczucie rytmu.
5. Zablokowanie W wierszu często stosuje się Enjambment, czyli przechodzenie zdań i wyrażeń z jednego wiersza do drugiego bez interpunkcji. Technika ta poprawia tok wiersza i stwarza poczucie pilności i zadyszki, odzwierciedlając stan emocjonalny mówiącego.
6. Mroczny i żałobny ton :Wiersz charakteryzuje się wszechobecnym poczuciem ciemności, żalu i żałoby. Ton mówcy jest ponury, melancholijny i kontemplacyjny, gdy zastanawia się nad nieuchronnością śmierci i kruchością ludzkiej egzystencji.
„Seal Poem” skutecznie wykorzystuje symbolikę, obrazy, personifikację i środki dźwiękowe, aby przekazać głębokie badanie śmiertelności i kondycji ludzkiej, ukazując mistrzostwo Sylvii Plath w rzemiośle poetyckim.