Oprawa i atmosfera: Akcja rozgrywa się w mrocznym i burzliwym otoczeniu, co jest cechą charakterystyczną literatury gotyckiej. Ta atmosfera w połączeniu z izolacją bohaterów stwarza poczucie grozy i niepokoju. Wprowadzenie opisuje „ponury noc” z szalejącą „gwałtowną burzą”, co odzwierciedla wewnętrzne niepokoje bohaterów i przygotowuje grunt pod rozwój zapadających w pamięć wydarzeń.
To, co nadprzyrodzone i makabryczne: Już same założenia *Frankensteina* dotyczą zjawisk nadprzyrodzonych i stworzenia istoty z martwych. Wpisuje się to w gotycką fascynację groteską, niesamowitością i eksploracją granic między życiem a śmiercią.
Temat izolacji i wyobcowania: Zarówno Frankenstein, twórca, jak i jego stworzenie to postacie głęboko odizolowane, zmagające się z konsekwencjami swoich działań i odrzucane przez społeczeństwo. Temat wykluczenia społecznego i poszukiwania przynależności jest kluczowym elementem literatury gotyckiej, często eksplorowanym poprzez doświadczenia niezrozumianych lub marginalizowanych postaci.
Psychologiczne badanie poczucia winy i wyrzutów sumienia: Wprowadzenie podkreśla głębokie poczucie winy i wyrzuty sumienia, jakich doświadcza Frankenstein po ożywieniu swojego dzieła. To skupienie się na psychologicznych konsekwencjach zjawisk nadprzyrodzonych jest charakterystyczne dla literatury gotyckiej, w której bohaterowie często prześladują swoje przeszłe działania i kierują się poczuciem winy i lęku.
Znaczenie snów i wyobraźni: Genezę powieści przypisuje się śnie Shelley, w którym narodził się pomysł „ohydnego widma”. Nacisk na sny i wyobraźnię pokrywa się z naciskiem tradycji gotyckiej na podświadomość, irracjonalność i siłę wyobraźni.
Rola wzniosłości: Opis burzy i stworzenia potwora dokonany przez Shelley przywołuje poczucie wzniosłości, koncepcję centralną dla literatury gotyckiej. Wzniosłość odnosi się do przeżyć, które wywołują zachwyt, przerażenie i poczucie przemożnej potęgi natury.
Krótko mówiąc, wprowadzenie Mary Shelley do „Frankensteina” przygotowuje grunt pod klasyczną powieść gotycką, wprowadzając tematy izolacji, zjawisk nadprzyrodzonych, poczucia winy i wzniosłości. Oprawiając historię w senną atmosferę oraz scenerię ciemności i burzy, Shelley fachowo tworzy mrożącą krew w żyłach i niezapomnianą narrację, która doskonale wpisuje się w konwencje gatunku gotyku.