1. Satyagraha (Truth Force): To kamień węgielny filozofii i praktyki Gandhi. Obejmuje to bez przemocy odporność na niesprawiedliwość, bronienie prawdy i prawości bez uciekania się do przemocy. To dotyczyło:
* obywatelskie nieposłuszeństwo: Odmowa przestrzegania niesprawiedliwych przepisów, takich jak Salt Satyagraha, w których Indianie przeciwstawili się brytyjskiej soli podatku, tworząc własną sól.
* Nieprepcie: Bojkot brytyjskich towarów i instytucji, takich jak odmowa zakupu brytyjskiego materiału, uczęszczanie do szkół rządowych lub uczestnictwo w wyborach.
* Post: Gandhi użył postu jako formy samo oczyszczenia i nacisnął na zmiany polityczne, jak widać w jego postach dla jedności hindusko-muzułmańskiej i przeciw nietykalności.
2. Ahimsa (bez przemocy): Gandhi wierzył w nieodłączną dobroć wszystkich istot oraz moc miłości i współczucia. Zasada ta była głęboko zakorzeniona w jego wierzeniach hinduskich i Jain. Podkreślił:
* miłość do ciemiężcy: Gandhi uwierzył w kochanie ciemiężcy i okazywanie im życzliwości, nawet podczas oporu ich ucisku.
* Samozwajemne: Był gotów znosić ból i cierpieć, zamiast zadawać go innym. Często był pobity i uwięziony za swoje działania.
3. Prawda i sprawiedliwość: Gandhi podkreślił znaczenie prawdy i sprawiedliwości w swojej walce. Uważał, że zasady te są niezbędne dla sprawiedliwego i pokojowego społeczeństwa.
4. Masowa mobilizacja: Gandhi był mistrzem mobilizacji mas. Korzystał z publicznych spotkań, przemówień i marszów, aby podnieść świadomość na temat niesprawiedliwości brytyjskich rządów i inspirować ludzi do podjęcia działań.
5. Satyagraha Aśramy: Gandhi ustanowił aśramy Satyagraha, w których wyszkolił wyznawców w zasadzie bez przemocy. Te aśramy służyły jako centra uczenia się i aktywizmu.
6. Odwołania publiczne: Gandhi pisał intensywnie i często korzystał z publicznych odwołań, listów i artykułów, aby osiągnąć szerszą publiczność i budować międzynarodowe wsparcie dla indyjskiego ruchu niepodległościowego.
Należy zauważyć, że metody Gandhi nie zawsze były powszechnie akceptowane w indyjskim ruchu niepodległościowym. Niektórzy opowiadali się za bardziej radykalnymi i gwałtownymi podejściami, podczas gdy inni kwestionowali jego skuteczność. Jednak jego niezachwiane zaangażowanie w niestosowanie przemocy i jego zdolność do inspirowania milionów znacząco przyczyniły się do ostatecznej niezależności Indii.