1. Metafora :
- „Serce chłopca było mieszaniną szczęścia, jak gniazdo pełne piskląt”.
- „Pustynia była jak ogromny piec, który wypiekał świat do uległości”.
2. Podobne :
- „W oddali wiatr szeptał przez wydmy niczym strojąca się pustynna orkiestra”.
- „Księżyc błyszczał jak srebrna moneta w aksamitnej kieszeni nocnego nieba”.
3. Personifikacja :
- „Pustynia uśmiechnęła się do determinacji chłopca, zapraszając go do zgłębienia jej tajemnic”.
- „Kiedy szedł, wydawało się, że księżyc podąża za nim, wierny towarzysz podróży.”
4. Symbolika :
- Alchemik wykorzystuje pustynię jako symbol podróży do samopoznania.
- Powtarzający się motyw owcy, przedstawiający przyziemne aspekty życia, na które ludzie często godzą się, zamiast realizować swoje marzenia.
5. Oksymoron :
- „Chłopiec przepełnił się gorzką radością, gdy zdał sobie sprawę z prostoty i złożoności wszechświata”.
6. Aliteracja :
- „Zasypana piaskiem oaza zachęcała go do poddania się śpiewowi syreny relaksu.”
- „Łagodne szumienie wiatru kołysało go do snu”.
7. Hiperbola :
- „Słońce uderzyło w chłopca jak tysiąc wściekłych młotów, żądając jego poddania się”.
- „Piasek ciągnął się w nieskończoność, przeszkoda nie do pokonania, która zdawała się kpić z jego wysiłków”.
Włączając te i inne formy języka figuratywnego, Paulo Coelho wnosi do historii głębię, emocje i wyobraźnię, pozwalając czytelnikom na nawiązanie głębszych związków z postaciami, tematami i ideami filozoficznymi przedstawionymi w Alchemiku.