- Zdjęcia :Sandburg wykorzystuje w całym wierszu żywe obrazy, aby stworzyć czytelnikowi wrażenia zmysłowe. Używa kolorów, faktur i dźwięków, aby namalować obraz świata w fazie przejściowej. Na przykład wielokrotne użycie koloru „żółtego” symbolizuje blaknięcie życia i zbliżanie się śmierci.
- Metafora :Sandburg używa metafory, aby porównać ulotną naturę życia do palenia świecy, tworząc potężną wizualną reprezentację upływu czasu.
- Personifikacja :Sandburg uosabia wiatr i liście, nadając im ludzkie cechy i działania. Technika ta dodaje wierszowi witalności i ruchu, podkreślając jednocześnie wzajemne powiązania natury i ludzkiego doświadczenia.
- Aliteracja :Sandburg posługuje się aliteracją, czyli powtarzaniem dźwięków spółgłoskowych na początku słów, aby stworzyć w wierszu poczucie rytmu i muzykalności. Na przykład wersety „Żółty płomień / Migotanie w gnieździe” wykorzystują powtórzenie dźwięku „f”, aby stworzyć wrażenie pilności i ruchu.
- Symbolika :Wiersz jest bogaty w symbolikę, a kolory, przedmioty i działania nabierają głębszych znaczeń. „Żółty płomień” reprezentuje życie i duszę, „gniazdo” symbolizuje ciało lub pojemnik życia, a „wiatr” reprezentuje siły czasu i zmiany.
- Kontrast :Sandburg tworzy kontrast, zestawiając obrazy życia i rozkładu, światła i ciemności oraz ciepła i zimna. Kontrast ten podkreśla dwoistość istnienia i napięcie pomiędzy pragnieniem trwałości a nieuchronnością zmiany.
Ogólnie rzecz biorąc, użycie przez Sandburga elementów literackich w „Temie w kolorze żółtym” wzmacnia siłę oddziaływania wiersza i dodaje głębi eksploracji tematów życia, przemijania i kondycji ludzkiej.