Styl pisania Shawa jest często opisywany jako konwersacyjny, ponieważ naśladuje naturalny tok mowy. Świadczy o tym sposób, w jaki używa krótkich zdań, prostego języka i wyrażeń potocznych. Na przykład w sztuce „Pigmalion” Eliza Doolittle mówi:„To cholernie mało prawdopodobne!” To zdanie nie byłoby nie na miejscu w mowie potocznej, a pomaga stworzyć poczucie realizmu w sztuce.
Humorystyczne
Shaw był mistrzem humoru, a jego pisma są pełne dowcipnych jednowierszowych zdań i sprytnych obserwacji. Na przykład w sztuce „Człowiek i Superman” Tanner mówi:„Jedyną całkowicie bezinteresowną osobą jest ta, która nie żyje”. To zdanie jest zarówno zabawne, jak i skłania do myślenia, a także pomaga utrzymać zaangażowanie widzów w przedstawienie.
Krytyczny
Shaw był krytykiem społecznym, a jego twórczość często odzwierciedla jego poglądy na temat społeczeństwa. Na przykład w spektaklu „Major Barbara” krytykuje Armię Zbawienia za jej hipokryzję. Krytykę tę widać wyraźnie w sposobie, w jaki przedstawia postacie Barbary i UnderShapa. Barbara to naiwna idealistka, wierząca, że Armia Zbawienia robi dobrą robotę, zaś UnderShaft to bezwzględny biznesmen czerpiący zyski z handlu bronią. Poprzez te postacie Shaw ukazuje kontrast między ideałem a rzeczywistością i rzuca wyzwanie widzom, aby zastanowili się nad rolą Kościoła w społeczeństwie.
Retoryczne
Shaw był utalentowanym mówcą, a jego pisma często mają charakter retoryczny. Na przykład w sztuce „Cezar i Kleopatra” Kleopatra mówi:„Nie będę pouczana. Jestem królową”. To zdanie stanowi mocne potwierdzenie autorytetu Kleopatry i pomaga stworzyć w sztuce poczucie dramatyzmu.