1. Zemsta :Spektakl obraca się wokół tematu zemsty, gdy Hamlet pragnie pomścić morderstwo ojca dokonane przez Klaudiusza. Nacisk na zemstę jest powszechną cechą tragedii elżbietańskich.
2. Konflikt moralny :Spektakl przedstawia wewnętrzne zmagania Hamleta, gdy zmaga się on z moralnymi konsekwencjami swego dążenia do zemsty. To zgłębianie dylematów moralnych jest charakterystyczną cechą tragedii elżbietańskiej, która często zagłębia się w złożoność natury ludzkiej i napięcie między sprawiedliwością a miłosierdziem.
3. Elementy nadprzyrodzone :Spektakl zawiera elementy nadprzyrodzone, takie jak duch ojca Hamleta i pojawienie się czarownic. Użycie sił nadprzyrodzonych w celu zwiększenia dramatycznego napięcia oraz stworzenia poczucia tajemniczości i atmosfery jest powszechnym sposobem w tragedii elżbietańskiej.
4. Retoryczne rozkwity :Język fragmentu jest wysoce stylizowany i retoryczny, z szerokim użyciem metafor, porównań i aluzji. Ten wzniosły język jest typowy dla tragedii elżbietańskiej, w której często używano ozdobnego i poetyckiego języka, aby stworzyć podwyższone poczucie dramatyzmu i intensywności emocjonalnej.
5. Perspektywa fatalistyczna :Spektakl oddaje poczucie fatalizmu i nieuchronności tragicznych wydarzeń. Ten pesymistyczny pogląd na życie jest częstym tematem tragedii elżbietańskiej, która często przedstawiała świat jako miejsce, w którym ludzkie działania są ostatecznie daremne i podlegają kaprysom losu.
Wpływ Seneki, rzymskiego tragika, na sztuki Szekspira, w tym na „Hamleta”, można także dostrzec w kilku aspektach fragmentu:
1. Filozofia stoicka :Sztuki Seneki często poruszały stoickie idee filozoficzne, takie jak przetrwanie przeciwności losu i akceptacja losu. Motywy te znajdują odzwierciedlenie w monologach Hamleta i jego kontemplacji moralnych konsekwencji swoich czynów.
2. Retoryka Senekańska :Sztuki Seneki słynęły z błyskotliwości retorycznej, zawierającej wyszukane przemówienia i wzmożony język emocjonalny. Podobny styl retoryczny stosuje Szekspir w „Hamlecie”, w którym bohaterowie wygłaszają długie przemówienia, w których wyrażają swoje najskrytsze myśli i emocje.
3. Widmy :Sztuki Seneki często zawierały widma i elementy nadprzyrodzone, aby wywołać poczucie podziwu i złych przeczuć. Pojawienie się ducha ojca Hamleta jest zgodne z tą senekańską tradycją, nadając tragicznym wydarzeniom dramatu nadprzyrodzony wymiar.
4. Struktura tragedii zemsty :Tragedie Seneki często miały znajomą strukturę, w której skrzywdzony bohater szukał zemsty na antagonistze. Struktura ta jest widoczna w „Hamlecie”, gdzie Hamlet pragnie pomścić morderstwo ojca dokonane przez Klaudiusza.
Ogólnie rzecz biorąc, fragment „Hamleta” ukazuje kilka elementów typowych dla tragedii elżbietańskiej, takich jak zemsta, konflikt moralny, elementy nadprzyrodzone, zaloty retoryczne i fatalistyczne podejście. Wpływ Seneki widać także w tematyce filozoficznej sztuki, stylu retorycznym, wykorzystaniu widm i strukturze tragedii zemsty. Elementy te przyczyniają się do trwałej siły sztuki i jej statusu arcydzieła literatury elżbietańskiej.