Wielki Kryzys był poważnym ogólnoświatowym kryzysem gospodarczym, który rozpoczął się w Stanach Zjednoczonych w latach trzydziestych XX wieku. Globalny produkt krajowy brutto (PKB) spadł o około 15% w latach 1929–1932. Podczas Wielkiej Recesji światowy PKB spadł o mniej niż 1% w latach 2008–2009.
Wielki Kryzys był najdłuższym, najgłębszym i najbardziej rozpowszechnionym kryzysem XX wieku. Konsekwencje Wielkiego Kryzysu odczuli wszyscy Amerykanie, ale najmocniej ucierpieli biedni i klasa robotnicza. Miliony Amerykanów straciło pracę, domy i oszczędności. Wielki Kryzys doprowadził także do spadku liczby urodzeń, wzrostu przestępczości i wzrostu ekstremizmu politycznego.
Wielki Kryzys wywarł głęboki wpływ na Stany Zjednoczone. Zmieniło to sposób, w jaki Amerykanie myśleli o gospodarce, rządzie i sobie samych. Wielki Kryzys doprowadził także do powstania Nowego Ładu, serii programów, które miały pomóc krajowi wyjść z kryzysu.
Wielki Kryzys jest często używany jako symbol trudności gospodarczych. Przypomina to, że nawet najbogatsze kraje mogą być narażone na załamanie gospodarcze. Wielki Kryzys to także lekcja na temat znaczenia interwencji rządu w gospodarkę. Nowy Ład pomógł wyprowadzić Stany Zjednoczone z kryzysu i udowodnił, że rząd może odegrać pozytywną rolę w gospodarce.