Oto niektóre z kluczowych cech języka szekspirowskiego:
- Zastosowanie pentametru jambicznego: Jest to rodzaj metrum poetyckiego składającego się z dziesięciu sylab, z akcentem padającym na co drugą sylabę.
- Użycie obrazów i metafor: Szekspir był mistrzem posługiwania się obrazami i metaforami do tworzenia żywych i zapadających w pamięć opisów.
- Używanie kalamburów i gier słownych: Szekspir często używał kalamburów i gier słownych, aby stworzyć humor i dodać głębi swoim postaciom.
- Używanie archaicznych słów i zwrotów: Sztuki Szekspira pisane są w języku angielskim z XVI i XVII wieku, co może utrudniać ich zrozumienie współczesnym czytelnikom.
Styl Szekspira charakteryzuje się bogactwem i złożonością. Posługuje się szeroką gamą środków i technik literackich, m.in.:
- Aluzja: Jest to odniesienie do osoby, miejsca lub wydarzenia z historii, literatury lub mitologii.
- Asonans: Jest to powtórzenie dźwięków samogłoskowych w wierszu poetyckim.
- Konsonans: Jest to powtórzenie dźwięków spółgłoskowych w wierszu poetyckim.
- Hiperbola: Jest to przesadne podkreślanie.
- Metafora: Jest to porównanie dwóch rzeczy, które nie są do siebie podobne, ale mają coś wspólnego.
- Personifikacja: To nadanie ludzkich cech zwierzęciu, przedmiotowi lub idei.
Tematyka Szekspira jest uniwersalna i ponadczasowa. Porusza takie tematy jak miłość, strata, zdrada, ambicja i władza. Jego postacie są złożone i dobrze rozwinięte, a często reprezentują różne aspekty kondycji ludzkiej.
Sztuki i sonety Szekspira są wystawiane i studiowane od wieków i nadal cieszą się zainteresowaniem ludzi na całym świecie. Uważane są za jedne z najwspanialszych dzieł literatury, jakie kiedykolwiek napisano.